Persoonlijk: inner hippie says hi

rechtsonder: Barbara Beaton, Wanda Baille-Hamilton and Lady Bridget Poullett (1930)

Ik schrijf dit op dinsdagavond, na een lang en lekker bad, met een warrig hoofd korte, blonde haren. Zaterdag ging de schaar er weer in. (Het voelde minstens zo heerlijk als de eerste keer in 2013.) Een heel bewuste keuze: blondes have more fun. Na bijna een half jaar van rouw – het voelt nog steeds zo bizar om dit toe te geven, alsof ik daar geen aanspraak op maak – kon ik mijn lange, donkere lokken niet meer verdragen en stapte ik naar de kapper. Ch-ch-changes! Enzo. Een lentekick, goede vibes van goede mensen rond mij en een bijzonder koppige vlaag van tegendraadsheid houdt mij in z’n ban. Vanavond is nieuwe maan en dear lord, ik voel het. De zus en ik lachen altijd: “Oh, ’t is volle/nieuwe maan, zeker?” maar shit, ik voel dat veel heftiger dan ik mezelf soms wil toegeven. Ik beschouw mezelf graag als down-to-earth, maar mijn inner hippie vindt altijd wel haar weg. Vaak onbewust, wanneer ik denk dat ik mijn beide voeten op de grond heb en onbewust over-en-weer fladder.

Vandaag na kantoor trok ik de stad in met een missie die ik vergat toen ik het centrum bereikte. Ik stapte een paar minuten voor sluitingstijd binnen bij De Gouden Ram op de Suikerrui en nog voor ik mezelf kon overtuigen met: “Lish, serieus, wat doen wij hier tussen de knuffelstenen en geboortesteen-onzin?!“, stond ik al voorovergebogen, hangertjes tussen duim- en wijsvinger te keuren. “Wat zoek je dan juist?” vroeg de winkeldame me. “Een specifieke kleur? Of welke kleur zeker niet?” porde ze me beleefd aan. Ik, ondertussen een beetje dralend, ongeïnteresseerd door de hangertjes prullend die ze me had voorgelegd: “Nee. Transparant. Met een regenboog in,” wist ik. “Opaal?” Die had ze, maar alleen ingelegd in zilver. Dus nu zit ik hier een beetje te typen met de opaal aan een lange ketting om mijn hals. Het was pas daarnet toen ik in bad zat, te staren naar die steen en hoe hij transformeert in het water, dat ik mezelf realiseerde wat ik had gedaan.

Mijn oma is op 19 oktober 2016 overleden als laatste van drie overlevende zussen. De zussen die volwassen zijn mogen worden. Op één van hun verjaardagen – ik ben vergeten of het zestien, achttien of eenentwintig was, of ergens tussenin – kregen de zussen een hangertje met een glazen ‘steen’. Een grote ronde transparante voor de oudste zus, José. Een kleinere roze, met een uitbundig metalen frame voor Maria. Een tussenin blauwe, met uitgelopen tint roze en groen voor mijn oma, Josephine. Ik kreeg die van de zussen een tijd geleden, wat later gaf ze die van haar aan mijn zus. Op de dag van de begrafenis van mijn oma, vlak voor we de deur uitgingen, gaf mijn zus het blauwe hangertje plots aan mij. Alsof we het hadden afgesproken haalde ik de twee andere hangertjes boven, die ik had meegebracht voor de gelegenheid. Om die drie tenminste symbolisch bij elkaar te brengen, indien de zussen elkaar niet zouden vinden in wat de hemel zou kunnen zijn. (Ik zei het: ik ben kei down-to-earth.) Mijn grootmoeder had namelijk plannen voor aan den andere zijde. High op morfine heeft ze besloten dat ze liever naar de hel ging dan naar de hemel. Want, zo wist ze: “daar moogt ge dansen“.

Nu ik erover nadenk: “Opaal is de geboortesteen voor oktober. Ben jij geboren in oktober?” “Nee, ik ben van februari.

Meer Joliette

1 Comment

  • 6 maanden ago

    Mooi geschreven <3
    En nu ook superbenieuwd naar je nieuwe kapsel.

Publiceer jouw comment

Publiceer jouw comment Het mailadres wordt niet vermeldt.

Liefste lezer, door deze website te gebruiken, stemt u toe met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close