Persoonlijk: Deze dagen.

Persoonlijk: Deze dagen.

persoonlijkinsta1

In feite was ik een review bij elkaar aan het typen, maar mijn gedachten dwalen steeds af. Ik weet niet hoe jouw maandag was, lieve lezer, maar de mijne was… weird. Het begon deze ochtend toen ik mijn ogen opende. Een bizar gevoel dat me niet heeft losgelaten. Het volgde mij als een curieuze poes met verlatingsangst de volledige 100m naar mijn kantoor en deze avond weer mee naar huis. Dat gevoel is niet nieuw. Het bouwt op. Het is elektrisch. Die review gaat daarom niets worden. Alles wat ik nu kan typen is een vage, persoonlijke blogpost.

Het jaar was tot dusver een verzameling van storm en revelaties – wie mij persoonlijk kent, weet hoe letterlijk dit op te vatten is. Soit. Ik hou van storm. Op momenten zoals deze, wanneer ik niet kan verwoorden hoe ik mij voel, verwijs ik naar de elektrisch geladen lucht van een naderend onweer. De heldere geur van een nakende plensbui. De donkergrijze wolken over een stad gefluoriseerd in vreemd, scherp geel licht. Het plotse contrast vlak voor een chaotische en onvoorspelbare ontlading; het geweld van bliksem en donder;  de louterende magie van de regen die je wimpers te zwaar maakt om je ogen open te houden.

Ik verwacht een storm. De elektriciteit is er. Ik beweeg voorzichtig doorheen mijn geladen dagen. De laatste dagen van mijn oma, zo wordt gezegd. Mijn meter. De vrouw waar ik elke ochtend en elke vooravond van mijn kindertijd en jeugd heb gezeten, tussen thuis en school en school en thuis. Wij zijn op zoveel gebieden hetzelfde, zij en ik, dat we elkaar verstaan zonder veel woorden. Niet dat we ooit zonder zullen vallen, ik weet niet wie van ons twee de grootste spraakwaterval is. Ze heeft altijd verhalen. Mooie, boeiende, verrassende verhalen van in de jaren ’20 tot nu. Ook nu ze op haar ziekenhuisbed ligt, met buisjes overal en een lege pillendoos omdat ze geen medicijnen meer neemt. Vandaag verhuist ze naar een nieuw verblijf, haar laatste. Ze ziet er goed uit gezien de situatie en praat zoals altijd heel veel. Vrolijk. Mijn oma is aangenaam gezelschap, zelfs nu ze stervende is.  Haar ondeugende glimlach, haar zijlingse blik naar mij, de lichtjes fel glitterend in haar ogen. Pas op, ik ga iets zeggen, vertellen ze mij, en ze richt zich tot het gezelschap voor een straf verhaal of welgemikte opmerking.

Ik probeer mij voor te bereiden op de stilte na de storm.

Save

Meer Joliette

6 Comments

  • 11 maanden ago

    Dikke knuffel <3

  • 11 maanden ago

    @ Rosanne: Danku. <3

  • 11 maanden ago

    onwijs mooi geschreven! sterkte ♥

  • 11 maanden ago

    @ Veroniek: Dankjewel voor deze mooie reactie. <3 Ik ga jouw raad zeer zeker volgen.

    @ Kiss & Make-up: Danku. <3

  • 11 maanden ago

    Aw :-( Ik denk inderdaad ook dat je je hier nooit echt kunt op voorbereiden. Maar geniet nog van de laatste stormachtige dagen. En alvast veel sterkte gewenst in de stilte.

  • Veroniek
    11 maanden ago

    Ik vrees dat je je niet kan voorbereiden op dat soort stilte na dat soort storm, op dat soort leegte na dat soort verlies :-(
    Geniet van haar, van haar gezelschap, van de ondeugende twinkeling in haar ogen, van de welgemikte opmerkingen en straffe verhalen. Geef haar tijd en aandacht, de mooiste geschenken die je iemand kan geven. En verzamel nu nog extra herinneringen waar je de rest van je leven kan op teren.

Publiceer jouw comment

Publiceer jouw comment Het mailadres wordt niet vermeldt.

Liefste lezer, door deze website te gebruiken, stemt u toe met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close