Oorlogsverslag : fashionista’s op de vuist voor Jimmy Choo

Oorlogsverslag : fashionista’s op de vuist voor Jimmy Choo

Zaterdagochtend , 14 november. 10:00 Nini en ik hadden halvelings afgesproken om vroeg naar de H&M op de Meir te gaan staan wachten tot de winkel opent. Maar  ze slaapt uit , damnit. Ik overweeg of ik ze ga wakker maken of uitgebreid ga ontbijten. When in doubt , choose food – dus ontbijt wordt het. Ik laat mijn zusje lekker uitslapen en beleg een afbakbroodje met zalm , Philadelphia en preikiempjes. Yum ! Net als ik een hap wil nemen hoor ik gestommel op de trap. Nini. Met een dwaze slaapkop slentert ze naar de ontbijttafel. “Vertrekken we straks , na het ontbijt ?” vraag ik haar. Het duurt even voor mijn woorden haar nog met slaap gevulde oren binnendringen. “Eh ? Naar waar ?” antwoordt ze en gaapt. Dan , heel plots , blijft ze halverwege die gaap hangen en spert haar ogen weid open. Nog voor ik m’n eerste hap van mijn geniaal gastronomische ontbijtcreatie heb ingeslikt is ze alweer de deur uit. “Lish , maak je klaar ! We zijn weg!”

Zo kwam het dus dat ik diezelfde zaterdagochtend om 11:00 bij de H&M op de Meir stond – ongewassen , zonder makeup en met vet haar. “We hebben bandjes nodig!” gilt Nini – ze komt met moeite over het lawaai uit dat opstijgt uit de massa mensen rond ons. Bandjes ? H&M was deze keer ‘voorzienig’ geweest en had een ingenieus (ahum) systeem uitgedokterd : de bezoekers die al vroeg stonden te wachten kregen bandjes uitgedeeld. Daarmee konden ze op vaste tijdstippen de ‘schoenen en accessoire zone’ binnen. Deze plek werd afgebakend door rekken , stoelen en een paar gevaarlijk uitziende security kerels. De gelukkige eigenaars van de bandjes mochten dan 10 hele minuten kiezen en passen. Toen wij , luie uitslapers , daar stonden waren er dus nergens meer bandjes te krijgen. We moesten wachten. Een dame van H&M vertelde dat we maar moesten terugkomen rond 2 uur ofzo. Dan mocht iedereen binnen. Eh … I don’t think so. We bleven netjes op onze plek staan wachten.
We verbroederden met een duo meisjes uit de buurt van Turnhout die op de één of andere reden niet hoorden dan Nini en ik een vet Antwaarps accent hebben (haha) en ook met een dame die zowat flauwviel van het gebrek aan lucht (ze had haar wollen jas uit kunnen doen). Maar het meest van de tijd spendeerden we met het wegduwen van rivalen , het uithalen naar venijnige fashionista’s die pijnlijk puntige ellebogen tussen onze ribben porden. Eén ding wat me erg opviel die dag : de vrouwen die het lelijkst uit de hoek kwamen waren diegenen die eruit zagen alsof ze met gemak een full-priced paar Choos konden kopen.

12:10 was het eindelijk zo ver. De mensen met de bandjes hadden hun kans gehad – nu mocht de massa binnen. Iedereen euforisch ! Dan weerklonk een Nederlandse stem. De almachtige dame aan de ingang genoot duidelijk van haar positie. Letterlijk verheven boven de massa (mevrouw stond op een stoel of iets dergelijks) shetterde ze : “Er mogen steeds groepen van 20 personen binnen. Je krijgt 5 minuten om te kiezen en te passen. Er is personeel beschikbaar om je te helpen.” Ik kreunde van opluchting – iets dat de persoon achter mij (een nogal voluptueus meisje met ditto boezem) duidelijk verkeerd opvatte. Alsof ik het nog maar in de verste verte aangenaam vond dat haar borsten in mijn nek hingen en haar lijf tegen het mijne plakte – bah. Er zijn mensen van aanranding beticht voor minder.

Toen ging alles snel. De zuurstoftoevoer naar mijn hersenen was ondertussen al zo goed als compleet afgesloten en ik herinner me maar een paar losse fragmenten : twee security kerels baanden zich hardhandig een weg door de massa waardoor deze herschikt werd en Nini en ik plots niet meer bij elkaar waren. Zij stond helemaal vooraan , ik stond wat naar achter met mij fake Chanel tasje in mijn hals geduwd en het weelderig krullende haar van mijn voorganger in m’n mond. Ik was zo druk bezig met het proberen van niet te kokhalzen dat ik niet merkte dat nini was beginnen huilen. Gelukkig was er een superlieve dame die zich over haar ontfermde en de mensen rondom letterlijk te lijf ging voor wat meer ruimte. Zie ! In situaties waarbij het slechtste in de mens naar boven komt zijn er ook nog steeds mensen die zich ontpoppen tot halve heiligen.

12:20 Nini is bij the lucky few die binnen mogen. Net voor mij zeggen de security dat het genoeg is. Ik moet wachten. Had ik best graag gedaan , maar de ondertussen schuimbekkende fashionista’s achter mij denken daar anders over. Ik wordt vooruit geduwd. De security duwen me boertig terug : “Héla! Wachten zeg ik!” dondert er eentje. “Allez , zeg. Blijf staan ! Wacht! Wat is dat nu …” Eh , dat is een menigte die me in de rug ligt te rammen. Het feit dat ze me met drie forse mannen moeten tegenhouden (en ik zelf helemaal niets doe dan proberen te blijven staan) zegt al genoeg over de kracht waarmee de mensen achter me liggen te duwen. Ik begin bijna te huilen. “Maar ik doe niets! En pas op voor mijn paraplu …” jammer ik , als ik zie dat in het tumult de piek van de paraplu die ik al de hele tijd vasthoudt tussen te benen verdwijnt van één van de mannen. Of het zijn nakende castratie was , of oprecht medelijden of … wie weet ! een plotse vlaag van strategisch inzicht , de man zegt “Laat deze anders maar door.”

Twee minuten later dan de rest van ‘mijn groep’ sta ik in de schoenen en accessoires zone. Verdwaasd kijk ik wat om me heen naar de chaos. Het duurt even voor ik bekomen ben. Dan dringt het tot me door : ik heb nog welgeteld twee minuten. Een dame roept “Nog twee minuten. Neem alvast wat goed is en maak u klaar om de zone te verlaten !” The hell ? Ik ben hier net ?! In een blinde paniek pas ik een paar Spaanse stiletto’s maar de zool is superglad. Ik gooi ze terug in de doos en haast me – armen klapwiekend , paraplu door de lucht vliegend – naar de bakken met de juwelen. Geen oorbellen meer. Damn. Ook alle leuke schoenen zijn weg in mijn maat en van de handtassen die ik wilde blijft niets over. Nini zit ondertussen rustig te passen en heeft zo te zien een paar laarsjes gescoord. Double damn ! Na nog een paar seconden van doelloos rondgapen schik ik me in  mijn lot en begeef me naar de uitgang.

12:25 Ik betaal Nini’s paar Jimmy Choos en houd me in om niet als een klein kind te gaan staan janken. Die avond gooide ik nog net niet mijn tas thee naar de TV toen een hersenloos meisje trots haar bemachtigde paar stiletto’s met studs liet zien. “Eh ja , dit paar hoge hakken met steentjes op. Ik vind ze wel mooi.”

Wordt vervolgd ! (check  morgennamiddag voor Nini’s grandioze idee ) Bekijk de buit hier.

Meer Joliette

8 Comments

  • 8 jaar ago

    Echt super leuk geschreven :-)
    Ben stiekem wel blij dat ik niet in die nare menigte stond!

  • 8 jaar ago

    Haha, die entree heb ik net gemist. Net nadat ze de eerste lading hadden binnengelaten na den twaalven hoorden we iemand zeggen dat er bijna niets meer was. Echte die-hards als we zijn, zijn we afgedropen en een half uur later terug gekomen. De boots heb ik niet meer kunnen bemachtigen maar ik heb wel de jumpsuit!

  • Nini
    8 jaar ago

    Ja ik ben beginnen janken, maar wat zou het ook! Die geblondeerde ( waarschijnlijk in de wasmachine en droogkast – omdat dat de enige manier is om die dode ontplofte poedel op haar hoofd fatsoenlijk te wassen en drogen – gekrompen ) dame naast mij persé haar vuist in mijn ruggenwervel moest planten en het dan nog eens nodig vond om een aanval te doen op dat gatje onder je borstbeen (waar als je er veel druk op zet je helemaal in elkaar zakt én ik de naam niet meer van weet). Als zij er niet zo scary uitzag met haar blauwe (hopelijk voor haar : eye-liner) strepen onder haar ogen, net zo’n leider van één of andere stam uit het regenwoud. Alhoewel… ik denk dat die vreedzaam zijn én geen poedels op hun kop hebben… Maar dus echt ALS ze er niet zo eng uit zag, dan had ik haar echt gewoon neergehaald! Wat Jimmy Choo allemaal wel niet in mensen naar boven haalt!

  • 8 jaar ago

    Thx ladies <3 Ik vond het vooral leuk om te schrijven ;D

  • Sabine
    8 jaar ago

    Hahaha, superleuk geschreven weer!:D
    Enneh, heftig! :P

  • Margot
    8 jaar ago

    Wow wat een ervaring! Moest wel af en toe giechelen bij je verslaggeving… Leuk geschreven!

  • sha
    8 jaar ago

    hahahaha.. wat leuk geschreven.. kon niet stoppen met lachen :)
    bn benieuwd naar t vervolg!

  • 8 jaar ago

    Klinkt als een heus trauma :-p . Die security-mannen, ik kan ’t me zo voorstellen! Het zal nogal een slagveld geweest zijn…

Publiceer jouw comment

Publiceer jouw comment Het mailadres wordt niet vermeld.

Liefste lezer, door deze website te gebruiken, stemt u toe met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close