Mind: over kleur, intuïtie en lage hakken

Mind: over kleur, intuïtie en lage hakken

Mind: over kleur, intuïtie en lage hakken

Zo. 2017 was me het jaar wel. Maar I made it, lieve lezer, en wat ze zeggen is uiteindelijk altijd waar: what doesn’t kill you, makes you stronger. Nog zo’n gouden tegel- pinterestwaarheid: empowered women empower women. Dus hier sta ik met mijn digitale nieuwjaarsbrief voor jou. Met mijn wensen voor het nieuwe jaar. Dat jouw 2018 gevuld mag zijn met:

1. Kleur!

Mijn leven is de afgelopen 5 à 7 jaar als een girlier versie van Sin City: zwart-wit met pops of color. Heerlijk. Bij m’n herstel de afgelopen maanden heb ik kleuren therapeutisch ingeschakeld. Ik verfde mijn haren roze en lila, installeerde een kleurenlamp (die bijna altijd op een limoengroen of paarsroze staat)  en investeerde in een nieuwe roze handtas.

Dankzij een paar aanpassingen aan de layout probeer ik die lijn – kleur, kleur, kleur! – door te trekken naar Joliette en jou alle tinten regenboog te serveren. Daar word je namelijk blijer van. Tried & tested!


2. Gut feeling

Als ik voorzichtig mag suggereren jouw jaar te beginnen met Netflix & chill, grijp ik die kans en leg ik je alvast de titel voor van een film die voor mij voelde als een warme knuffel: Innsaei, ‘the sea within‘ waarin Kristín Ólafsdóttir en Hrund Gunnsteinsdottir vertellen over het Ijslands concept van intuïtie die wordt gevormd door de natuur – per definitie wild, onbegrensd, oncontroleerbaar en oneindig – in ons. Dat een groot deel van ons al dan niet bewust functioneren, denken en voelen niet onder woorden is te brengen. Dat dat normaal is, dik ok en nuttig. “Intuition is not just a pink and fluffy feeling,” aldus psychiater Iain McGilchrist in een interview dat aan bod komt in Innsaei, “it is the ability to sense the subtle things, the things that lie outside the focus of attention, subliminal things, the body language of people, the silences in between, the unsaid things, the intention that lies behind what people say.” De film legt uit waarom we ons ontwricht voelen in de wereld van vandaag en vooral ook hoe we daar iets aan kunnen doen. Mooi, goed uitgelegd en enorm inspirerend. Echt waar: zien!

 


3. Feminisme

Want dat moet altijd op de agenda staan, natuurlijk. Ik dénk altijd dat ik een vrijgevochten vrouw ben, maar ik kan zo’n ongelooflijk schaap zijn soms. Regelmatig merk ik een zeker seksisme op tegenover mezelf. Ik gebruik het om mezelf neer te halen, te relativeren en te beperken. Wanneer anderen daar (on)bewust op inspelen, volg ik gedwee en op lange termijn heeft dat nefaste gevolgen voor mijn zelfbeeld en eigenwaarde. Een deel van mij protesteert op zo’n momenten wel intern: “Yo Leffelaer, whatchadoing?!” maar ik verschuil me dan achter misplaatste manifestaties van ‘respect’ en ‘beleefdheid’ alsof ik geen grenzen heb, een boksbal die vrolijk stuitert wanneer je ermee gooit. ’s Nachts lig ik dan wakker in bed van de blutsen, builen en blauwe plekken die me dat opleverde.

Helaas iets dat velen zullen herkennen, of het nu gaat om seksisme, racisme, snobisme, fat- en skinnyshaming, laa-dee-da… No good! Blijft dus een werkpuntje, jawel. :)


Women feel like we need permission. We need to lead and change that.

Emma Watson
Actrice (1990)


4. You do you

Klein, random en hoogstwaarschijnlijk onnozel. Dat is mijn grootste hoogste missie voor dit nieuwe jaar. Terug hakken beginnen dragen! Van die korte blokhakjes for all I care, maar volgend jaar huppel ik weer high(ish)-heeled door het leven. Door een breuk was ik genoodzaakt mee te doen aan de sneaker- en instappers trend van 2014. Sindsdien leef ik gemiddeld 10cm lager. Daar wil ik nu dus graag verandering in brengen. :) Ik heb trouwens het hele concept van mode laten vallen en experimenteer met stuks waar ik doorheen mijn hele leven blij van werd. Zo ben ik trouwens ook helemaal terug aan de foulards en zijden carrés. 2018 wordt ladylike, yo! Ik laat mijn inner vagebond in 2017. Allezja, toch zoveel mogelijk… Zo is mijn eerste solderen van het jaar een Kipling rugzak, lalala…


bron foto’s:
 C. McOving (poodles), EqualityArchive.com (feminisme) en Koreaanse mail artist Run Kyung Park via Buy Molon (nagels)

Leave a Comment

Leave A Comment Your email address will not be published

Liefste lezer, door deze website te gebruiken, stemt u toe met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close