Menu & Search
Mijn eerste bezoek aan Porto

Mijn eerste bezoek aan Porto

24 uur in Porto. Een eerste indruk.

Steven en ik waren afgelopen weekend samen op vadrouille, zo ergens tussen de luchthaven van Porto (Portugal) en een dorpje vlakbij Ourense (Spanje). Het was geen échte reis in die zin dat het een quasi puur functionele aaneenschakeling van vervoer betrof, met als doel ons op het punt van afspraak te krijgen. We hadden namelijk een strak afgelijnde missie op zaterdagavond, inclusief quality time met quality mensen (!) want voor minder dan dat kom je natuurlijk je bed niet uit kruip je de vlieger niet in.

Met 24 uur – wacht, waren het er echt 24? – in Porto kan je natuurlijk niet echt wat over de stad vertellen. Dit is meer een eerste indruk, dus. En die was … ik weet niet … niet zo heel positief. Oeps! We leerden echter wel een paar dingen die handig zullen zijn voor een eventueel tweede/echt bezoek.

dark & stormy

Het is ondertussen traditie: ik neem de storm met mij mee. Orkaanmelding in de US of een donker Ibiza? U vraagt, wij draaien. Porto ontving ons met dikke mist en regen. We hébben de zon gezien, even, dus die zonnebril is geen overbodige luxe. Een wollen vest en/of regenjas ook niet. Was het de grijze lucht of de miezer, wie zal het zeggen, Steven en ik merkten beiden een latent duister sfeertje op. Dat werd bevestigd toen we een koppel in een winkelportaal een naald in hun arm zagen steken en onze vriend ons een uurtje later afraadde om te brug over te steken: “Daar wil je niet komen, het is daar groezelig.” Een paar passen verder werden we aangesproken door een dealer. Wel hey…

ups & downs

De stad hobbelt van high naar low en weer terug. Letterlijk. Stevig voor de kuiten en goed voor de conditie, yessir, maar enkel indien je overeind blijft. Het regende tijdens ons bezoek, wat de stoep (voor 90% bestaande uit gebroken tegeltjes) gladder maakte dan de gemiddelde Brasschaat boy. Bijgevolg te schrappen van de packing list: alle schoenen die buiten de categorie van sneaker en bergbottines vallen. Steven heeft na enkele uren zoeken een paar Adidassen in zijn maat (49,5) gevonden. De zoektocht naar een trui hebben we gestaakt; we zijn gaan schuilen met een porto-tonic onder een parasol.

(good) food

Waarschijnlijk beperkt het lekkers van Porto zich geenszins tot bovenstaande porto-tonic en de beroemde pasteis de nata, Portugese puddinggebakjes, maar echt lekker eten hebben we niet gevonden. We liepen een paar zaken voorbij in de buurt van de Rua da Fabrica (Ostras & Coisas zag er echt supergoed uit voor vis) maar we zijn erin geslaagd om toch bij de rivier te belanden, waar je het bos niet meer door de tourist traps kon zien. Moe, nat, koud en hongerig zijn we daar een schattig uitziende bistrot binnengelopen. Doe dit niet.

Achteraf zijn we nog met een vriend naar The Gin House (Rua de Candido dos Reis) getrokken waar de barvrouw ons perfect wist te adviseren. Vind je het stiekem keileuk om mensen met kennis van zaken de opdracht te geven de perfecte dit-of-dat te vinden op basis van al dan niet fictieve voorkeuren? She’s your gal. Zin in een non-alcoholische verfrissing? Porto barst van de gelateria’s. We kozen voor biologische ijs- en sorbetrozen bij Amorino naast de Livraria Lello.

bezienswaardigheden

Die laatste stond op onze bijzonder korte to-do lijst, maar hebben we niet kunnen afvinken wegens te druk. De charme schiet er trouwens een beetje bij in wanneer je 100 man op die beroemde trap propt, Porto, tipje. Wie dit sentiment deelt, hoeft niet te treuren. De architectuur in en rond Porto, van de kleinste gevel tot de grootste brug, is sowieso de moeite. En gratis. Letterlijk overal waar je kijkt, is het mooi. We hebben daarom enkel de metro genomen van en naar de luchthaven (een kleine 40 minuten per trip) en de rest gelopen om rond te kunnen kijken.

couleur locale

We hadden een Airbnb met meerdere slaapkamers geboekt, buiten het centrum. Heerlijk rustig zodat we ons een beetje konden voorbereiden op zaterdagavond. We ontbeten in een zaakje verder in de straat. Daar was de tijd blijven stilstaan, wow. De eigenaar, een bijzonder aardige man die de pensioengerechtigde leeftijd wel voorbij was volgens mij, maakte ons een eenvoudig ontbijtje: koffie en een tosta mista, een soortement croque monsieur. Oh, en een pastei de nata, natuurlijk! Hij had jaren in Parijs gewoond en haalde z’n hart op dat hij Frans kon praten met ons. Z’n (breakfast)bar was een ideale plek om wat te lezen.

De conclusie is dat deze stad ons hart niet heeft gestolen tijdens dit korte bezoek, maar ik heb wél een aantal dingen op m’n lijstje genoteerd voor ’t geval we er nog eens heen gaan. De vraag is niet of, maar wanneer. Bij voorkeur met mooier weer, wel, en goed voorbereid.

Roze loafers* Sasha, niet Porto-proof, dus.
Sleeping Beauties door Stephen King & Owen King, mijn leesvoer voor deze trip. Aanrader!

*c/o Sasha

1 Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  1. 6 maanden ago

    Hmm, jammer dat het niet zo is meegevallen. maar toch een aantal leuke foto’s! En ik wil zo een ijsje!!